Pociąg pędził w stronę miasta. Młody mężczyzna patrzył przez okno, myśląc o przyjaciołach z domu dziecka.
Minęło wiele lat, a on wciąż był sam. Pracował na budowie i jednocześnie studiował zaocznie.
Jednak w jego sercu wciąż tkwiła nierozwiązana zagadka: kim był człowiek, który kiedyś zaprowadził go do domu dziecka?
Babcia, która w tamtym czasie pracowała jako sprzątaczka, opowiadała, że pewien mężczyzna trzymał chłopca za rękę i rozmawiał z nim jak z dorosłym. Potem zadzwonił do drzwi, zostawił dziecko i zniknął.
Od tamtej pory nikt go już nigdy nie widział.
Na piersi chłopca widniał dziwny znak – nie była to blizna po oparzeniu, lecz znamię.
„To mógł być mój ojciec”, rozmyślał chłopak. We śnie pojawiały się zamglone obrazy, a w głębi duszy tliło się ciepłe uczucie – coś znajomego, coś własnego.
Ale wszystko zmieniło się w chwili, gdy był świadkiem kłótni na drodze.
Ktoś krzyczał na starszą kobietę. Wtrącił się, stanął w jej obronie i zaproponował, że ją odprowadzi.
Kobieta ze łzami w oczach przyjęła pomoc.
Później, już w wagonie, nieznajoma nagle zauważyła u młodego mężczyzny coś, co wprowadziło ją w osłupienie…
Ciąg dalszy w pierwszym komentarzu 👇👇
Drżącymi rękami rozpiął koszulę – na jego ciele był dokładnie taki sam znak.
Przyznał się: kiedyś zaprowadził dziecko do domu dziecka, bo przestraszył się odpowiedzialności.
Matka chłopca była chora, prosiła o pomoc, ale on uciekł. Potem skłamał, że dziecko zmarło.
— Czy mama żyje? — zapytał Nikita.
— Po udarze… teraz jest w domu opieki. Tutaj, w tym mieście.
Z pomocą konduktorki Kasi Nikita odnalazł swoją matkę. Rozpoznała go od razu:
— Wiedziałam, że żyjesz.
Minęły dwa lata. Matka wróciła do zdrowia i teraz opiekuje się wnukami. Kasia — ta sama konduktorka — została żoną Nikity i urodziła mu córkę.
To właśnie wtedy powiedziała:
„Nasza rodzina się powiększy.”
